Dołącz do czytelników
Brak wyników

Postępowanie w jednostkach chorobowych

24 sierpnia 2018

NR 8 (Sierpień 2018)

Terapia wisceralna przy niedoczynności tarczycy

0 73

Niedoczynność tarczycy jest zaburzeniem układu dokrewnego, w którym tarczyca nie wytwarza wystarczającej ilości hormonów lub ich działanie jest niedostateczne. Jest schorzeniem występującym powszechnie. W społecznościach nasyconych jodem częstość występowania pierwotnej niedoczynności tarczycy wynosi od 1% do 2%, częściej u starszych kobiet i 10 razy częściej u kobiet niż u mężczyzn. Subkliniczna niedoczynność tarczycy dotyczy około 3% mężczyzn i 8% kobiet1.

W terapii wisceralnej wg koncepcji austriackiej Szkoły Terapii Wisceralnej główny obszar zainteresowania leży w obszarze wzajemnych powiązań anatomicznych, topograficznych, fizjologicznych, współczulnych oraz przywspółczulnych systemu narządów wewnętrznych z układem ruchu. Rozpatrując w tym kontekście niedoczynność tarczycy, terapeuta wisceralny bierze pod uwagę wszelkie możliwe powiązania tegoż gruczołu z innymi strukturami czy narządami, które mogą negatywnie wpłynąć na jej funkcję. 
W dalszej kolejności terapeuta daje ciału bodziec w postaci specyficznych technik manualnych w miejscach zaburzeń zidentyfikowanych na podstawie skrupulatnie przeprowadzonej diagnostyki, dzięki czemu uzyskuje wsparcie w powrocie do homeostazy. Proponowanej tu terapii nie należy traktować jako samodzielnej dyscypliny medycznej w leczeniu niedoczynności tarczycy, lecz jako możliwe wsparcie w procesie leczenia, prowadzonym przez i w porozumieniu z lekarzem specjalistą.

Obraz kliniczny pacjenta z niedoczynnością tarczycy

U pacjenta z niedoczynnością tarczycy najczęściej obserwuje się przyrost wagi ciała, zaparcia, zmęczenie, nietolerancję na zimno, suchą skórę, chrypkę, senność, zaburzenia pamięci, parestezje, wypadanie włosów, spowolnione ruchy, a także zagęszczenie i obrzęk skóry2.
Chcąc lepiej zrozumieć proponowane tu podejście terapeutyczne, należy odnieść się do kilku faktów z zakresu anatomii i struktury, lokalizacji, funkcji oraz korelacji tarczycy z innymi strukturami ludzkiego ciała.

Struktura i lokalizacja tarczycy

Tarczyca jest bardzo unaczynionym gruczołem, zbudowanym z dwóch płatów połączonych węziną. Usytuowana jest na przednio-bocznej powierzchni szyi, z płatami umiejscowionymi po obu stronach tchawicy i krtani. Dogrzbietowo połączona jest z przełykiem oraz pochewką naczyń szyjnych, w której biegną żyła szyjna wewnętrzna, tętnica szyjna wspólna oraz nerw błędny3. Brzusznie chroniona jest przez mięśnie podgnykowe. Tylno-przyśrodkowa część gruczołu jest połączona z chrząstką pierścieniowatą oraz dwoma pierwszymi chrząstkami tchawiczymi więzadłami Berry’ego. To mocowanie jest odpowiedzialne za ruch 
tarczycy i powiązanych struktur podczas połykania.
Gruczoł tarczowy otoczony jest torebką narządową, która jest cienka i ściśle do niego przylega. Tarczyca wraz z torebką narządową otoczona jest powięzią tarczową, która stanowi blaszkę trzewną przedtchawiczej powięzi głębokiej. Ku tyłowi i ku górze przechodzi w powięź policzkowo-gardłową, natomiast schodząc w dół do klatki piersiowej, staje się osierdziem włóknistym4.
Tarczyca zaopatrywana jest w krew przez tętnicę tarczową górną będącą odnogą tętnicy szyjnej zewnętrznej oraz przez tętnicę tarczową dolną biegnącą od pnia tarczowo-szyjnego. Odpływ krwi żylnej odbywa się przez żyły tarczowe górne, środkowe i dolne. Chłonka kierowana jest do węzłów chłonnych szyjnych głębokich. 
Tarczyca posiada unerwienie współczulne z obszaru C1–C3, przywspółczulnie zaś unerwiona jest przez nerw błędny.

Objawy dysfunkcji

Przy dysfunkcjach powyższych struktur pacjent będzie reprezentował takie objawy jak:

  • dysfunkcje i bóle górnego odcinka szyjnego (C1–C3) oraz podstawy czaszki, ciśnieniowe bóle głowy (zaburzony odpływ żylny żyłą szyjną), bóle karku (podrażnienie nerwu dodatkowego oraz językowo-gardłowego, zaburzenia powięzi szyi powierzchownej oraz głębokiej), problemy trawienne (zaburzenia unerwienia przez nerw błędny);
  • dysfunkcje na wysokości C1–C3 (np. po leczeniu operacyjnym dyskopatii) – zaburzenia unerwienia współczulnego tarczycy;
  • zwiększenie napięcia w obrębie powięzi pośrodkowej szyi oraz mięśnia mostkowo-obojczykowo-sutkowego – stany po urazach stawów mostkowo-obojczykowych (obręczy barkowej, np. po upadkach na bark);
  • zmiana barwy głosu, trudności w przełykaniu, częste przełykanie, uczucie „kluski” w gardle – zwiększony nacisk na przełyk oraz nerw krtaniowy wsteczny, np. przez powiększoną tarczycę (co powoduje 
  • chrypkę – podrażnienie strun głosowych);
  • przy leżeniu uczucie nacisku na tchawicę (zaburzenia oddychania);
  • napięciowe bóle głowy (zaburzenia powierzchownej powięzi szyjnej), dysfunkcje w obrębie stawów skroniowo-żuchwowych, szumy uszne, zawroty głowy (zaburzenia mięśnia szerokiego szyi i powięzi szyjnej powierzchownej), bóle barków – nast...

Pozostałe 70% treści dostępne jest tylko dla Prenumeratorów.

Co zyskasz, kupując prenumeratę?
  • 6 wydań czasopisma "Naturoterapia w praktyce" w roku + wydania specjalne
  • Nielimitowany dostęp do całego archiwum czasopisma
  • Dodatkowe artykuły i filmy
  • ...i wiele więcej!
Sprawdź

Przypisy