Dołącz do czytelników
Brak wyników

Kontrowersje w naturoterapii

18 maja 2018

NR 3 (Październik 2017)

Wlewy dożylne

Terapia witaminowa metodą wlewu dożylnego jest ostatnio bardzo modna. Nie jest to wymysł ostatnich lat, lecz do tej pory były to drogie terapie przeznaczone dla wąskiego grona celebrytów i zawodowych sportowców. Obecnie metody iniekcji dożylnych są dostępne dla wielu pacjentów z objawami i chorobami o szerokiej etiologii.

Z tego artykułu dowiesz się:

  • Jakie funkcje w organizmie pełni witamina C?
  • W jakim celu stosuje się wlewy z kwasu α-liponowego?
  • Jakie zalety wykazują wlewy dożylne z innych preparatów?

Iniekcja dożylna jest to rodzaj zastrzyku, polegający na wprowadzeniu do żyły igły strzykawki lub wenflonu w celu podania roztworu1.
Wkłucia wykonuje się zazwyczaj w zgięciu łokciowym. Jest to spowodowane stosunkowo niewielkim ryzykiem powikłań (brak nerwów w dole łokciowym) oraz obecnością widocznych żył powierzchownych ręki. W przypadku ich braku zakładana jest opaska uciskowa, a pacjent proszony jest o energiczne zaciskanie dłoni. Najczęściej nakłuwana jest największa żyła pośrodkowa łokcia (druga to żyła odłokciowa)2.
Kaniulacja żył obwodowych jest jedną z najczęściej wykonywanych procedur medycznych, która zrewolucjonizowała praktykę kliniczną. Dzięki zastosowaniu obwodowych cewników żylnych możliwa jest obecnie bezpieczna infuzja:

  • leków,
  • płynów nawadniających,
  • produktów krwiopochodnych,
  • suplementów odżywczych3.

Obwodowe cewniki żylne (wenflony) należą do cewników jednorazowego użytku typu „over-the-needle” i występują w różnych rozmiarach. Wielkość kaniuli podaje się w jednej z dwóch głównych skal: SWG (Standard Wire Gauge) i FG (French Gauge)4.

Medycyna ortomolekularna

,,Medycyna ortomolekularna kładzie nacisk na naturalne substancje, takie jak witaminy, minerały, aminokwasy, tłuszcze nienasycone i dietę w procesie zapobiegania i leczenia chorób. Alergie żywieniowe 
i chemiczne, bielnik i pasożyty są uważane za ważne. W razie potrzeby wykorzystuje się chelację w celu eliminacji ciężkich toksycznych metali. Jestem zainteresowany zwłaszcza użyciem mega dawek witaminy C, zarówno doustnie, jak i dożylnie”.
dr Robert F. Cathart

Drogą dożylną można podawać m.in. witaminę C, magnez, solcoseryl, kwas alfa-liponowy, glutation, koenzym Q10 i roztwór EDTA.

Witamina C

Witamina C jest najbardziej znaną i najpopularniejszą witaminą o wielokierunkowym działaniu na organizm człowieka. 

Została wyodrębniona po raz pierwszy z papryki przez węgierskiego biochemika Alberta Szenta -Görgyiego, za co został on uhonorowany nagrodą Nobla5. Witamina C jest bardzo aktywna biologicznie. Bierze udział w wielu niezwykle ważnych reakcjach i przemianach, stymulując różne procesy biochemiczne w organizmie6. Glutation oraz pozostałe związki z grupami tiolowymi chronią witaminę C przed utlenieniem. Wysokie ilości tej witaminy pobierają płytki krwi i limfocyty7. Witamina C jest najbardziej znanym antyoksydantem. Dzięki właściwościom przeciwutleniającym pełni ona ochronną funkcję w chorobach serca i naczyń krwionośnych8. W badaniach na palaczach dowiedziono, że kwas askorbinowy wraz z innymi przeciwutleniaczami (m.in. witaminą E) hamują podwyższone markery peroksydacji lipidów, wywołane paleniem tytoniu. Potwierdzono, że antyoksydanty, w tym witamina C, odgrywają ochronną rolę w chorobie wieńcowej serca i chorób sercowo-naczyniowych. Dzięki zdolnościom antyoksydacyjnym kwas askorbinowy chroni komórki organizmu przed stresem oksydacyjnym9.

Zapasy witaminy C w organizmie są niewielkie, przeciętnie wynoszą ok. 20 mg/kg masy ciała10. Największe jej ilości znajdują się w organach odznaczających się wysoką aktywnością metaboliczną: nadnerczach, mózgu, wątrobie, gruczołach śluzowych, trzustce oraz płucach.

Reaktywne formy tlenu wywierają negatywny wpływ na każdą komórkę organizmu, wywołując zmiany m.in. w DNA (błędy podczas replikacji, takie jak mutacje punktowe i delecje) czy inicjując procesy kancerogenezy11. Dzięki silnym zdolnościom antyoksydacyjnym witamina C
„wymiata” wolne rodniki, zmniejszając nie tylko ilość uszkodzeń na poziomie DNA, ale również uszkodzenia białek i lipidów, obniżając tym samym ryzyko rozwoju nowotworów, zwłaszcza żołądka i przełyku12.

Witamina C jest również ważna dla prawidłowego funkcjonowania układu odpornościowego, gdyż uczestniczy w procesach immunomodulacyjnych oraz stymuluje syntezę interferonu. Ponadto zwiększa (in vivo) odporność poprzez aktywność komórek NK (natural killer), a także aktywność limfocytów B i T, które – oprócz zwalczania patogenów – eliminują również komórki nowotworowe13.

Biologiczne funkcje wit. C:

  • bierze udział w syntezie hormonów i transmiterów14,
  • współdziała z hydroksylazami uczestniczącymi w przemianach steroidów, tłuszczów (np. cholesterolu do kwasów żółciowych) i niektórych leków15,
  • zwiększa przyswajanie żelaza niehemowego oraz wapnia – kwas askorbinowy redukuje żelazo(III) do żelaza(II) w jednoelektrodowej reakcji, samemu przekształcając się w kwas monodehydroaskorbinowy16,
  • jest niezbędna w przebiegu prawidłowej oksydatywnej degradacji tyrozyny17,
  • regeneruje tokoferol z jego postaci wolnorodnikowej18,
  • bierze udział w biosyntezie karnityny19,
  • bierze udział w odbudowie tkanek podczas gojenia się ran20,
  • reguluje ciśnienie tętnicze21,
  • pomaga w utrzymaniu zdrowych dziąseł22,
  • obniża stężenie glukozy we krwi w stanach hiperglikemii23,
  • obniża poziomu cukru we krwi na czczo u chorych na cukrzycę24.

Warto pamiętać, że zwiększone zapotrzebowanie na witaminę C występuje u osób z nadciśnieniem tętniczym, palaczy papierosów i alkoholików, u diabetyków, kobiet w ciąży i karmiących, u ludzi stosujących pewne leki i będących pod wpływem ciągłego stresu25, a także u alergików.
Hipowitaminoza wit. C może objawiać się:

  • osłabieniem organizmu,
  • zwiększoną podatnością na infekcje i zmęczenie,
  • zmniejszeniem wydolności fizycznej,
  • pogorszeniem gojenia się ran,
  • krwawieniem dziąseł,
  • zaburzeniami w tworzeniu kolagenu.

Długotrwałe niedobory witaminy C mogą potęgować powstawanie zmian aterogennych, nowotworowych oraz miażdżycowych, a także podwyższać ciśnienie tętnicze krwi26. 
Zapotrzebowanie na witaminę C wzrasta przy ciężkim, długotrwałym wysiłku fizycznym, podczas wymiotów, braku łaknienia oraz zaburzeń czynności jelit27.
Komitet RDA w swoim raporcie stwierdza, że wysokie dawki witaminy C nie powodują:

  • powstawania kamieni nerkowych,
  • nadmiernego kumulowania się jonów żelaza,
  • obniżania poziomu witaminy B12 i jonów miedzi,
  • zwiększenia zapotrzebowania na tlen,
  • wtórego szkorbutu,
  • efektu utleniającego,
  • erozji szkliwa na zębach,
  • reakcji alergicznych28.

Doktor Robert Cathcart, ekspert w dziedzinie leczenia witaminą C, leczący kilkanaście tysięcy pacjentów, nigdy nie opisał żadnego, poza biegunką, skutku ubocznego przyjmowania witaminy C: „(…) Na podstawie mojego ponad 14-letniego doświadczenia z ponad 11 000 pacjentów mogę powiedzieć, że (…) osoba, która toleruje podanie doustne od 10 do 15 g witaminy C w ciągu 24 godzin, kiedy jest zdrowa, może tolerować od 30 do 60 g, jeśli cierpi na zwykłe przeziębienie, 100 g przy ciężkim przeziębieniu, 150 g
przy grypie i 200 g w przypadku mononukleozy lub np. wirusowego zapalenia płuc. Symptomy kliniczne w tych i innych przypadkach są znacznie złagodzone tylko wtedy, kiedy zastosowane są „podprogowe” dawki witaminy C (tzn. ilość, która prawie, ale nie całkiem, spowoduje biegunkę)”. Opracował on również konkretne dawki i częstotliwość ich podawania. I tak na przykład przy przeziębieniu zaleca 30–40 g/dobę w 6–10 dawkach, a w reumatoidalnym zapaleniu stawów 15–100 g/dobę w 4–15 dawkach.

Są jednak sytuacje, kiedy nie powinniśmy stosować wlewów dożylnych z wit. C. Są to:

  • choroby nerek, 
  • hemochromatoza (rzadkie schorzenie dziedziczne, gdzie organizm magazynuje żelazo w ilościach, które są szkodliwe),
  • choroba Von Gierke (bardzo rzadkie schorzenie charakteryzujące się niedoborem enzymu dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej).

Przed podaniem wlewu dożylnego z wit. C zawsze warto zrobić:

  • profil chemiczny osocza z elektrolitami,
  • morfologię krwi,
  • pełną analizę moczu,
  • badania dodatkowe u pacjentów onkologicznych,
  • badania na zawartość G6PD w czerwonych krwinkach.

Długotrwałe niedoborywitaminy C mogą potęgowaćpowstawanie zmian aterogennych, nowotworowych oraz miażdżycowych, a także podwyższać ciśnienie tętnicze krwi29. 

Do śmiertelnej hemolizy może dojść, jeśli pacjent cierpi na niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej. Przyczyną takiego niedoboru są mutacje genu G6PD, który posiada instrukcje dla prawidłowego wytwarzania tej dehydrogenazy. Skutkiem mutacji jest zmniejszenie wytwarzania dehydrogenazy (będzie jej za mało) lub też jej nieprawidłowe działanie, co wiedzie do obniżenia aktywności NADPH i deplecji glutationu (który ma właściwości przeciwutleniające).  Dehydrogenaza G6P uczestniczy w przemianach węglowodanów. Poprzez katalizowanie koenzymu NADPH chroni też erytrocyty przed szkodliwymi cząsteczkami reaktywnych form tlenu, będącymi produktami ubocznymi reakcji zachodzących w komórkach. Glutation chroni czerwony barwnik krwi – hemoglobinę i ściany komórkowe erytrocytów przed stresem oksydacyjnym. W związku z tym zaleca się odpowiednie oznaczenie poziomów G6PD przed rozpoczęciem terapii30. Leczenie nie jest zalecane, gdy podwyższony poziom płynów, sodu lub występująca chelacja mogą wywoływać poważne konsekwencje dla zdrowia. Przypadki takie to m.in. zastoinowa niewydolność serca, obrzęk, wodobrzusze, chroniczna hemodializa, nadmiar żelaza i nieprawidłowości związane z oddawaniem moczu31.

Magnez

Pierwotny niedobór magnezu związany jest z niedostateczną ilością magnezu w diecie, natomiast wtórny wynika z zaburzeń we wchłanianiu, zaburzeń w jelitach, przewlekłej choroby nerek i nieprawidłowej redystrybucji (zespół Gitelmana). Objawy niedoboru magnezu to:

  • osłabienie,
  • bolesne skurcze łydek,
  • wypadanie włosów,
  • nieprawidłowa praca serca,
  • łatwe męczenie się,
  • osteoporoza,
  • depresja,
  • zaburzenia koncentracji i uwagi32.

Niedobór magnezu często związany jest z cukrzycą typu I i II. Badania prowadzone przez Nadler i współpracowników wykazały, że dieta o niskiej zawartości magnezu zmniejsza wrażliwość tkanek na działanie insuliny. Magnez jest kofaktorem enzymów uczestniczących w metabolizmie glukozy. Niski jego poziom...

Pozostałe 70% treści dostępne jest tylko dla Prenumeratorów.

Co zyskasz, kupując prenumeratę?
  • 6 wydań czasopisma "Naturoterapia w praktyce" w roku + wydania specjalne
  • Nielimitowany dostęp do całego archiwum czasopisma
  • Dodatkowe artykuły i filmy
  • ...i wiele więcej!
Sprawdź

Przypisy