Dołącz do czytelników
Brak wyników

Kontrowersje w naturoterapii

28 lutego 2018

NR 4 (Grudzień 2017)

Suplementacja pyłkiem pszczelim – know-how

0 155

Wydaje się praktycznie niemożliwe pogodzenie współczesnego uzupełniania niedoborów pokarmowych i witaminowych ze stosowaniem suplementów pochodzenia naturalnego. Społeczeństwo świadome zagrożeń zdrowotnych wynikających ze stosowania syntetycznych leków i witamin coraz częściej zagłębia się w tematykę medycyny naturalnej. Na popularności zyskuje również apiterapia.

Z tego artykułu dowiesz się:

  • Jakie wartości odżywcze ma pyłek?
  • Na czym polega lecznicze działanie pyłku?
  • Jak suplementować obnóże pyłkowe?

 

Apiterapia to dziedzina zajmująca się wykorzystaniem produktów pszczelich jako źródeł substancji wspomagających profilaktykę, leczenie i okres rekonwalescencji. Do produktów pszczelich zalicza się: miód, pyłek pszczeli, propolis, mleczko pszczele, pierzgę, wosk i jad pszczeli. Mogą być one spożywane lub stosowane miejscowo. Aktywność biologiczna tych produktów jest wielokierunkowa – mogą wywoływać efekt: antybakteryjny, cytostatyczny, regulujący metabolizm, regeneracyjny, detoksykacyjny, znieczulający, immunosupresyjny i hormonopodobny. Zdecydowanie 
łagodzą przebieg niektórych chorób i infekcji.

Pyłek – pokarm pszczół

Uwagę naukowców i korporacji farmaceutycznych coraz częściej przykuwa pyłek pszczeli, zwany też kwiatowym. Jest on naturalnym pokarmem białkowym wszystkich pszczół z rodziny Apidae. Jest też głównym składnikiem pokarmu larw pszczelich, które potrzebują aminokwasów do dalszego rozwoju. Pyłek kwiatowy to przede wszystkim męskie komórki rozrodcze produkowane przez kwiaty. Aby dana roślina wydała owoc lub nasiona, konieczne jest dostanie się pyłku z pylników na znamię słupka, gdzie następuje zapłodnienie i rozwój zarodka nowej rośliny. Aby zwiększyć prawdopodobieństwo zapylenia właściwego, rośliny produkują pyłek w dużych ilościach. Pszczoły miodne zapylają aż 84% roślin uprawnych w samej Europie. Niewiele osób ma świadomość, że praca pszczół przynosi światowej gospodarce aż 190 mld dolarów USD dochodów. Pszczoły odpowiedzialne są za zapylenie 1/3 roślin produkujących żywność i pasze dla zwierząt na całym świecie. Należą do nich: rośliny strączkowe (np. fasola), rośliny pastewne (np. lucerna i koniczyna), sady owocowe (np. wiśnie, jabłka, pomarańcze, brzoskwinie i truskawki), krzewy owocowe (np. jagody, maliny, agrest i porzeczki), rośliny oleisto-uprawne (np. len, bawełna, mak, rzepak, słonecznik, gorczyca, seradela), 4000 odmian warzyw (np. ogórek, cebula i czosnek), zioła (np. tymianek, szałwia) czy orzechy (np. migdały).

Obnóże pyłkowe

Pszczoły zbieraczki przynoszą pyłek w postaci zbitej masy ziaren, zwanej obnóżem pyłkowym lub pyłkiem pszczelim. Ich rozmiary mieszczą się w zakresie od 0,0006 mm (np. z kwiatu niezapominajki) do 0,15 mm (np. z kwiatu dyni). Waga obnóży wynosi około 12 mg. Ziarno pyłku tworzone jest przez dwie komórki – generatywną i wegetatywną. Zewnętrzną powłokę stanowi dwuwarstwowa ściana komórkowa złożona z intyny i bardziej wytrzymałej egzyny. Wyrostki na powierzchni ziarna pyłku przyjmują postać rozmaitych figur geometrycznych, charakterystycznych dla rośliny będącej surowcem. Mogą to być kształty od kulistego do wrzecionowatego, osiągane przekroje są też trójkątne, podłużne, trójgraniaste i sześciokątne, niektóre są złączone w tzw. tetrady o kształcie czworościanu. Wielkość, kształt, barwa i ukształtowanie powierzchni ziaren pyłkowych są uzależnione od pochodzenia botanicznego pyłku. Przyszli konsumenci powinni wiedzieć, że barwa obnóża jest nieco ciemniejsza niż świeżego pyłku. Wynika to z rodzaju użytego nektaru lub miodu do pokrywania i zwilżania ziaren pyłku przez pszczoły. Transfer pyłku przenoszonego przez owady zapylające jest skuteczniejszy i pewniejszy niż w przypadku pyłku wytwarzanego przez rośliny wiatropylne. Pyłek wydzielany przez rośliny owadopylne jest stabilniejszy, cięższy i ma chropowatą, lepką powierzchnię zapewnioną przez kropelki tłuszczu, wskutek czego łatwiej przylega do ciała owada. Niektóre gatunki roślin wytwarzają pyłek powleczony dodatkową substancją kleistą, tzw. wiscyną. Jest ona produkowana już w workach pyłkowych, przez co owad z łatwością zbiera pokarm i transportuje go do gniazda. Wartość odżywcza pyłku roślin owadopylnych jest również wyższa niż w przypadku pyłku przenoszonego przez wiatr.

Pszczeli taniec

Pszczoły miodne po znalezieniu określonego pożytku w terenie powracają do ula z informacją, którą przekazują swoim siostrom. Mowa w niej o: rodzaju pokarmu, kierunku lotu, precyzyjnej lokalizacji i ilości danego pożywienia. Komplet takiej wiedzy robotnice przekazują sobie w gnieździe za pomocą specjalnej wariacji zwanej „tańcem”. Jest to intensywne bieganie po plastrze po torze w kształcie zygzakowatej ósemki. Kąt odchylenia od pionu tej cyfry równy jest kątowi, jaki tworzy prosta wskazująca źródło pożytku, ze Słońcem. Intensywność i szybkość ruchów wskazują na obfitość pokarmu, a ilość nakreślonych figur mówi o odległości od ula. Tańcząca pszczoła pachnie kwiatami, które odwiedziła. W ten sam sposób pszczoły zwiadowczynie informują w czasie zjawiska rojenia resztę rodziny pszczelej o znalezieniu nowego lokum – przyszłego gniazda. Tańce pszczół dokładnie określił i badał Karol von Fritsch, za co otrzymał Nagrodę Nobla w 1973 roku.

Pyłek na potrzeby pszczół

Pszczoły, zbierając obnóże, odwiedzają od 7 do 12 kwiatów, chcąc zapełnić cały koszyczek. Na intensywność produkowania pyłku przez kwiaty wpływają susza, nadmierne deszcze i wietrzna pogoda, utrudniająca loty pszczół zbieraczek. Uformowanie takiego obnóża zajmuje pszczole robotnicy do 40 minut. Ziarna w czasie zbierania i sczesywania przez pszczołę przyklejają się do jej tułowia, po czym pokrywane są cienką warstwą mieszaniny nektaru lub miodu i wydzieliny gruczołów ślinowych, a następnie formowane są w koszyczkach znajdujących się na tylnych odnóżach. Etap ten ma miejsce w powietrzu. Po powrocie pszczoły lotnej do ula tuż przy wejściu wylotowym zainstalowany jest praktyczny poławiacz w postaci skrzyneczek z gamą oczek, przez które przechodzą robotnice. W czasie przeciskania się przez ten filtr obnóża zostają odczepione pszczołom i strącone do specjalnie zabezpieczonej szufladki. Pyłek kwiatowy powinien być codziennie zbierany przez pszczelarza, by pod wpływem wilgoci nie rozpoczął procesu gnicia. Dziennie można odebrać nawet 0,5 kg pyłku z jednego ula. Rodzina pszczela zużywa na swoje potrzeby od 13 do 50 kg pyłku w ciągu jednego sezonu, choć niekiedy ilość t...

Pozostałe 70% treści dostępne jest tylko dla Prenumeratorów.

Co zyskasz, kupując prenumeratę?
  • 6 wydań czasopisma "Naturoterapia w praktyce" w roku + wydania specjalne
  • Nielimitowany dostęp do całego archiwum czasopisma
  • Dodatkowe artykuły i filmy
  • ...i wiele więcej!
Sprawdź

Przypisy